Terugblik op een tuinjaar

December 28, 2017

Nog even en mijn eerste jaar als tuinvrouw in deze tuin zit er al weer op! Het tuinjaar begon met sneeuw en de eerste sneeuwklokjes, nog stijf in knop. Het werd een bijzonder jaar. Zo had ik hier voor het eerst in mijn leven een moestuin en zitten er hier - net als in de tuin van mijn ouderlijk huis - egels in de tuin. Het stikt hier van de vogels en gelukkig worden de uitvliegende jonge vogeltjes hier niet bijna letterlijk opgevangen door de buurtkatten. Ik observeerde hoe 'onze' jonge spreeuwen hun nest(kast) verlieten en nog dagenlang gevoerd werden door beide ouders.

Verder kunnen we hier barbequeën zonder schuldgevoel dat we de buren aan het 'uitroken' zijn. Ook van ons kleine vuurkorfje hebben we intens genoten: het staren in de vlammen heeft een haast hypnotiserend effect. En dan die sterren! Er is hier minder lichtvervuiling en de sterrenhemel is adembenemend vanuit de tuin.

Maar er waren ook teleurstellingen. Alle fruitbomen bleken ziek te zijn en er viel niet van te oogsten. Nog geen appel! En de bessen, aardbeien en frambozen worden hier nog voor ze goed en wel rijp zijn door de vogels opgepeuzeld. Zelf jam maken blijft vooralsnog een droom. Aan netten in de moestuin heb ik akelige herinneringen; ik zie nog voor me hoe mijn vader probeerde een in de mazen verstrikt geraakte merel los te knippen. Hij was te laat en het arme beestje stierf alsnog en uiteindelijk ging de moestuin op de schop. 

Ook het onvoorstelbaar aantal (naakt)slakken in de tuin en hun vraatzucht waren een onverwachte tegenvaller. Waar komen ze toch allemaal vandaan? Vooral na een regenbui komen ze uit alle hoeken en gaten tevoorschijn gekropen. En nog redelijk snel ook. Ik heb me aan het begin afgevraagd hoe de keuze van de planten- en struikensoorten hier in de tuin tot stand gekomen is, maar nu weet ik het: op grond van slak bestendigheid.

Verder kun je hier in de zomer niet eens in de zon zitten of werken omdat het hier stikt van de dazen. Ze storten zich massaal op je en als je er één doodslaat lijkt het of er wel zeven voor terugkomen. Maar gelukkig hebben we hier veel schaduw in de tuin en dazen houden daar niet van. 

Een nog veel lastiger probleem zijn de (besmette) teken die hier in de tuin zitten. 2017 was een zeer goed tekenjaar'. Wist je trouwens dat er het hele jaar door teken te vinden zijn? Teken zijn ook bestand tegen lage temperaturen maar zodra het kwik boven de 5 a 10 graden stijgt worden ze actief. Dat houdt grofweg in dat je vooral van maart tot oktober het meeste risico loopt om gebeten te worden. Van mei t/m december had ik maar liefs 9 tekenbeten van teken uit de tuin waarvan er 3 verdacht waren en ik aan de antibiotica moest. Dus nu zie ik bij het tuinieren uit als een soort van 'Oost-Europese boswachter' met mijn kaki overhemd, broek en sokken van teekwerend materiaal, stinkend naar 'Teek away' - een natuurlijke olie waar teken niet van houden. Al helpt het maar een beetje.

Tot zover mijn terugblik op het eerste tuinjaar. Nu wil ik alleen maar vooruitkijken: op naar de eerste sneeuwklokjes.

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload