Natuurtuin

February 18, 2018

Eigenlijk zie ik onze tuin steeds meer als een toevluchtsoord waar ook de dieren en wilde planten welkom zijn. Na de lezing van 'n oud boswachter in het dorpshuis en het zien van zijn prachtige natuurfoto's wist ik het zeker: onze tuin wordt een natuurtuin! Hoe leuk is het om 'n stukje natuur in je achtertuin te hebben en te genieten van alles wat leeft en bloeit?!

Meteen heb ik spijt van een aantal onderhoudsacties, zoals het weghalen van de vrijwel dode vlier (was een trieste aanblik), het opruimen van de ingestorte takkenril (het oogde zo slordig), het omhakken van de knotwilg en de wilgentenen hut (ze belemmerden mooie doorkijkjes in de tuin) en het nogal drastisch terugsnoeien van de klimroos bij het huisje (te wild). Stuk voor stuk acties die indruisen tegen een natuurlijke tuin. Niks netter maken en opruimen; ik moet de boel meer de boel laten. Of op z'n minst hier stapje voor stapje naartoe werken. 'Verwilderen' wordt het tuinbeleid maar dan wél met een beetje bijsturen.

Dit alles vergt nogal een mentaliteitsverandering, niet alleen bij mijzelf maar vooral bij mijn lief. Hij houdt nogal van netjes en ik heb al zo moeten 'vechten' voor de pinksterbloemen in het gras. Misschien dat het aspect 'minder onderhoud' hem over de streep trekt?

En er is nog wat. Een natuurlijke tuin houdt ook in dat de slakken er mogen zijn. En de dazen. En de buxusmot, al heb ik daar weinig last meer van omdat ik de buxussen - op een paar grote exemplaren na - heb uitgetrokken en weggedaan. Dat wordt nog een dingetje... En zo ook de brandnetels en het zevenblad; een tuin vol wilde woekeraars, waardplant of niet, is me toch een beetje teveel van het goede. Ze zijn niet overal welkom, er zijn grenzen.

Op naar een natuurtuin, in ieder geval een natuurlijker tuin. Ik ga me erin verdiepen en heb Romke van de Kaa's boek 'Verwilderen' alvast aangeschaft. Kijk maar, het ligt tegen de houtstapel.

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload