Een tak te veel

September 9, 2018

Soms ben ik zo bezig in de tuin dat ik van geen ophouden meer weet en te ver doorga. Zoals onlangs, met takken snoeien. Het ging zo: op 'n avond bedacht ik dat ik nog wel even een paar takken van de kers (Prunus avium 'Stella') kon afzagen. Dus hup, gympen aan, trap gepakt en stevig tegen de kersenboom gezet zodat de trap niet kon verschuiven, zaag uitgekozen (we hebben er vier, ze waren van mijn vader) en zagen maar! De eerste tak lag er zo af. Tjonge, wat een grote tak, zo op de grond. Ondertussen sloeg de vermoeidheid toe en ik besloot, heel verstandig, te stoppen en de volgende dag verder te gaan met mijn project.

De volgende ochtend ging ik met frisse moed aan de slag met takken zagen. Eerst haalde ik enkele niet al te hoog groeiende dode takken af; nooit gezien dat daar zoveel van aan de boom zat. En toen was een andere grote tak aan de beurt. Dit was nog niet zo eenvoudig want pal naast de de tak zat een andere tak die moest blijven zitten. Lastig! Al gauw kwam P. kijken: 'Dat gaat je niet lukken', zei hij. Als je mij iets wilt laten doen moet je vooral zeggen dat ik het niet kan, dus ging ik met nóg meer overgave en volharding dóór met zagen, dit keer vanuit een andere hoek. Maar de andere tak zat behoorlijk in de weg en het schoot niet echt op. Wat nu? De bijl misschien? Vorig jaar kreeg ik van P. een handzaam (klein en eigenlijk helemaal niet zo handig) bijltje. Bijltje uit de schuur gehaald en hakken maar. Inmiddels was mijn coördinatie ver te zoeken; de stukken hout vlogen in het rond maar de bijl landde vooral op veel andere plekken dan op de aanzet van de tak. En jawel, daar was P. weer. Hij zou de tak wel even voor mij vasthouden, zodat deze,  eenmaal losgekomen, niet verkeerd zou vallen, bijvoorbeeld op mijn hoofd. Toch wel zo prettig. Ondertussen probeerde ik de kop van de bijl zo gericht mogelijk te laten neerkomen. Opeens was de tak los! P. kon 'm voorzichtig over het groen leiden, tot hij op het terras en het gras ernaast lag. Wat een kanjer, zeg! Maar oh, wat bleef er  weinig over van de kersenboom... En de takstomp zag er heel lelijk en gehavend uit.

'Are you happy with your pruning?', zei P. 'Nee', zei ik eerlijk. 'Ik ben een beetje doorgeschoten met zagen. Dit was een tak teveel.' Terwijl ik naar binnen loop - ik wil even niet meer naar de kers kijken - hoor ik dat P. een handzaag pakt en de gerafelde takkenstomp eraf zaagt, met gemak. De stomp ziet er zo in ieder geval beter uit (zie tweede foto).

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload