Sneeuwklokjestuin

January 20, 2019

Je zal maar een sneeuwklokjestuin hebben. Of een stukje tuin dat elk jaar weer wit ziet van de vele sneeuwklokjes! Sneeuwklokjes (Galanthus) zijn het allermooiste in groten getale, als één groot tapijt. 

Een veldje vol sneeuwklokjes - dat moet te doen zijn, hier in de tuin...dacht ik. Want zolang je maar geduld hebt en de uitgebloeide, verdorde sneeuwklokjes elk jaar opgraaft, de bolletjes voorzichtig uit elkaar trekt en weer uitplant, worden het er vanzelf steeds meer. Na een X aantal jaren heb je je begeerde (stukje) sneeuwklokjestuin! Ook de mieren helpen met de verspreiding. Ze verslepen het zaad omdat er een 'mierenbroodje' aan zit - een wit, zoet uitgroeisel -, dat ze aan hun larven voeren. Onderweg naar hun nest laten ze wel eens 'n zaadje vallen.

Het is het mij nog niet gelukt, een sneeuwklokjestapijt in de tuin. Integendeel. Het worden er elk jaar minder. Op plekken waar vorig jaar nog sneeuwklokjes opkwamen staat nu niets meer en van de in het gras geplantte bolletjes kwam er ook nauwelijks wat terecht. De muizen en mollen hebben ongetwijfeld heerlijk gegeten, ook al zijn sneeuwklokjes giftig. Misschien waren de bolletjes teveel uitgedroogd; daar kunnen ze namelijk niet tegen. Dit najaar probeer ik het nog eens. 'Als je het niet probeert, zal het je nooit lukken' - Desmond Tutu. Om een sneeuwklokjestuin te zien moet ik er op uit. Op de site van de Nederlandse Tuinenstichting staan een heleboel sneeuwklokjestuinen, verspreid over meerdere Nederlandse provincies.

 

N,.b.: op de eerste foto waarschijnlijk een groot- of breedbladig sneeuwklokje (Galanthus elwesii) in de tuin; op de tweede foto waarschijnlijk gewone sneeuwklokjes (Galanthus nivalis) in de wegberm in ons dorp, vorig jaar wat later in het jaar genomen.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload