Impulsieve actie

April 1, 2019

Iedereen die mij goed kent weet het: ik ben nogal impulsief, ook in de tuin. Geheel tegen mijn natuur in probeer ik het wel, werken volgens een bepaald, vooraf bedacht plan en niet doen wat er opeens in me opkomt. Bijvoorbeeld systematisch een lange stuk border wieden, elke dag een stukje. Of alle hortensia's in de tuin verjongen. Maar vaak is de drang te sterk - de aard van het beestje - en handel ik vanuit een spontane ingeving.

Van de week, bijvoorbeeld. Een buurvrouw vertelde me dat zij al lathyrus had gezaaid. Pronkerwt (Lathyrus odoratus). Gewoon in de volle grond en zonder voor te weken (kiemen gaat zo minder snel maar lukt. En van binnen opkweken worden de zaailingen lang en iel omdat het gauw te warm is en meestal ook te weinig licht). De volgende dag, vlak voor we boodschappen zouden gaan doen, kreeg ik opeens de geest en riep naar P.: "Ik kom er zo aan, nog even lathyrus zaaien!". In nog geen vijf minuten was ik klaar: bij elke bamboestok van mijn 'toren-van-Babel-achtige-lathyrus-frame" prikte ik snel wat gaatjes in de grond met m'n vinger. Per gat twee zaden erin, zand erover en... teruglopend naar huis ook nog maar gauw wat lathyrus bij het hoge frambozenhek gezaaid. Idem dito bij de garagemuur, rond de kale 'voet' van de passiebloem. Gauw de gieter vullen, water erover en klaar. Ondertussen nam P. een foto.

Een impulsieve aktie. Jammer dat ik er zo weinig van heb genoten. Ik weet wel waarom. Het ging te snel, terwijl dat helemaal niet hoefde. Sterker nog: het hoefde helemaal niet op dat moment. Als ik het zaaien gewoon later had gedaan, in alle rust - met wat meer aandacht - had ik er vast wél van genoten. Dan zou ik me nu wat beter voelen. Rustiger, ook. Al heb ik nu wél lathyrus gezaaid! 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload