Even niks doen

April 22, 2019

Ik zit op het terras in een tuinstoel, benen omhoog. Probeer even niks de doen. De wind doet de hoge sparren in een buurtuin ruisen en verderop, hoog in een boom zingt een merel. Heerlijke geluiden.

Een glimmend bruin loopkevertje snelt over het terras. Waarheen toch, zo snel? Ik neem de omgeving in me op en voel me bevoorrecht om hier te zitten, middenin al het groen. De bloesemblaadjes dwarrelen omlaag en landen op de tegels en tussen de planten. Ik geniet. Heel even. Dan begint het; ik word onrustig. Zie zoveel dingen die er allemaal nog moeten gebeuren in de tuin! De draadalg in het vijvertje moet eruit, het stokje waarmee ik de algen eruit draai ligt al klaar bij de rand. Ik sta op, wind de meeste alg handig om het stokje en plof weer in m'n stoel. Ziezo. Nu zie ik dat er wel erg veel grasjes in de voegen tussen de terrastegels zijn opgekomen. Wat groeien ze hard. Als ik buk kan ik er gemakkelijk een paar weghalen. Ik hoef er niet eens voor op te staan, het gaat zo al, zittend.

Hé. Nu is mijn hand vies. Gelukkig is de buitenkraan met de wasbak vlakbij. Zal ik even? Op weg naar de kraan trek ik in het voorbijgaan nog wat meer grasjes uit. En daar... een paardebloem in het gras. Ik meende ze vanochtend allemaal te hebben uitgestoken. Nee dus. Ik haal het tuinschepje en spit de paardebloem diep uit, met zoveel mogelijk penwortel. Daar staat er nog een, ook die haal ik weg, en nog een, en nog een. Onderweg naar de groene kliko verwijder ik ook nog maar even wat zevenblad. Zevenblad groeit nog harder dan gras en voor je 't weet... Handen wassen maar weer. En terug naar mijn stoel, even rustig zitten.

De merel is inmiddels gestopt met zingen. In de esdoorn landt er een spreeuw. In de verte zie ik dat de salie in de moestuin nodig afgeknipt moet worden. Nee, niet nu, morgen! Want nu sta ik niet meer op, ik ga even niks doen.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload