Toen de kat van huis was...

August 20, 2019

Het is altijd weer een verrassing hoe je je tuin aantreft na een aantal weken zomervakantie, niet?! Deze keer viel het wel mee met het gras; mijn zoon en zijn vriendin hadden het gelukkig een keer gemaaid (zoonlief belde zelfs nog op om te vragen wat ze met het grasmaaisel moesten doen). Ook de passiebloem was niet zo hard gegroeid als vorig jaar. Toen was het garageraam niet eens meer zichtbaar.

Dit jaar werden we onaangenaam verrast door - zoals hij het zelf noemde - het resultaat van het 'jeugdige enthousiasme' van X. X. is van het bedrijf dat aan de achterkant aan ons perceel grenst. Hij ergerde zich aan onze hoge erfafscheiding en heeft onze heg aangepakt. En niet alleen de overhangende coniferentakken.

Zowel de coniferenhaag, de tot boom uitgegroeide coniferen (twee stuks) plus de hoge, uitgegroeide laurierkers bij de vlier alsmede de haag van laurierkers naast de loods maakte hij zomaar een kopje kleiner. Of beter 'kop', want van sommige bomen en struiken haalde hij er enkele meters vanaf. Ik vond het al zo licht, achterin de tuin, na een vluchtige blik uit het keukenraam op de tuin geworpen te hebben toen we net thuis kwamen...

Eerst was daar de schok en de verbijstering, die al snel omsloeg in woede. Hoe kan je zoiets doen? Hoe haalden ze het in hun hoofd?! En nota bene terwijl wij op vakantie waren. Waarom zijn ze het niet gewoon even komen vragen? Mijn zoon zat in ons huis! Het is maar goed dat er niemand op de zaak aanwezig was toen ik erheen liep (het was zondag). Ik was laaiend.

De volgende dag, na een slapeloze nacht, ging ik erheen. Met een kloppend hart en een een bonkend hoofd, nog vóór het ontbijt. X. was zich van geen kwaad bewust. Het was geen kwade opzet geweest, maar hij gaf toe dat de actie geen schoonheidsprijs verdiende. Ik probeerde e.e.a. nog te verduidelijken met een voorbeeld: "Stel dat ik, als jij er niet bent, op jouw terrein kom en de loods paars verf omdat ik me er aan erger - in mijn jeugdige enthousiasme, voegde ik er in mijn hoofd aan toe maar dat zei ik maar niet hardop. 

Enfin. Het is gebeurd. Het hoge groen, dat een natuurlijke barrière vormde en voor privacy zorgde is grotendeels weg. We hebben vrij zicht op het bedrijf en op de loods, vooral achterin de tuin. Omwille van de lieve vrede - we zijn tenslotte buren - laten P. en ik het hierbij en hopen dat het X. duidelijk is geworden dat hij niet zomaar aan ons groen mag zitten zonder overleg. Ook al is het niet kwaad bedoeld.

De coniferen groeien niet meer aan, de laurierkers gelukkig nog wel, al duurt dat een paar jaar. Volgend jaar gaat de coniferenhaag op de grens met het bedrijf eruit. Via het terrein - en misschien zelfs met wat hulp - van X. en zijn mannen. Dat waren we toch al van plan en ik had het hier zelfs al eerder over met de andere baas. Wat er voor in de plaats komt weten we nog niet. Het moet weer een levende, groene barrière worden. Zo hoog en zo dicht mogelijk. Het schuurtje, dat nu zo in het oog springt, krijgt nog een achterwand. Doe maar een onopvallende kleur, heb ik gevraagd. Het wordt waarschijnlijk groen.

Zo ziet het er nu uit ^

Zo was het. Weelderig groen, hoog en dicht ^

X. heeft de achterste, hoge rij laurierkers afgezaagd. De rij ervóór, die wij twee jaar geleden hebben laten aanplanten, heeft hij zo gelaten. Aan de laurierkers links voor de loods kun je zien hoe hoog de heg was ^ 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload