Opgeven

September 18, 2019

Elke dag kwam ik een stukje verder met onkruid weghalen tussen de stenen van de oprit en het parkeerplaatsje. Het zag er al een stuk netter uit! Ook P. was hier enorm mee in z'n sas. 'Het lijkt of hier iemand woont!' zei hij nog. Maar elke dag kreeg ik meer pijn en ik moest het uiteindelijk opgeven omdat het niet meer ging. Al een dag of drie, vier kan ik bijna niet meer lopen van de pijn en het wordt alsmaar erger. 'Waarschijnlijk is het je heup', zegt de fysio waarmee ik overmorgen een afspraak heb. 'Als er iets met het heupgewricht is kun je dat vóór, bij je lies voelen'. 'Heb je al eens een foto laten maken van je heup?' Dat heb ik niet, want ik had nog nooit eerder zulke pijn. Ik google, tegen beter weten in, allerlei mogelijke heupaandoeningen en wordt daar al helemaal niet vrolijk van. Straks ga ik maar even langs bij de huisarts, kijken wat die zegt. 

De tuin (en het onkruid) zijn op dit moment even niet belangrijk. Eerst maar eens weer gewoon kunnen lopen, zonder pijn. Vooralsnog strompel ik door het huis en bestrijdt de pijn met gloeiend hete kruiken en bedrust. Vooralsnog kan ik niets anders dan hopen dat er wat aan te doen is en er een juiste diagnose komt. 

De planten die ik voor mijn verjaardag kreeg staan voor de garagemuur te wachten tot ze de grond in kunnen. Misschien dat P. van 't weekend de gaten kan spitten? Bovendien wil ik eerst nog een zak bemeste tuinaarde halen om de grond te verbeteren. Misschien dat P. van 't weekend? Ik krijg op dit moment zo'n zak (40 l) niet eens opgetild, laat staan naar de auto. Eén kruik naar boven dragen valt  me al zwaar, maar dat geef ik voorlopig maar niet op. 

Ik was er bijna...maar nog niet helemaal. 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload