Zoveel te doen...

February 14, 2020

Februari vind ik altijd een moeilijke maand. Het is koud - dit jaar meer nat dan koud - en dat nodigt nou niet bepaald uit om de tuin in te gaan. Zon, waar blijf je?! Ondertussen loopt de winter op z'n eind. De natuur ontwaakt uit haar winterslaap en alles gaat weer aan de groei. Zo ook het onkruid.

Als ik uit het woonkamerraam omlaag kijk, zie ik dat het Robertskruid (Geranium robertianum) welig tiert en al flinke rozetten heeft gevormd tussen de hortensia's (Hydrangea macrophylla). Deze 'stinkgeraniums' moeten eruit en de hortensia's (acht stuks) ook. De hortensia's zien er nu nog aardig uit met hun veelbelovende, groene bladknoppen, maar ze zijn allemaal aangetast door de bladvlekken- ziekte (Cerocospora hydrangeae). De ziekte wordt veroorzaakt door een schimmel en leeft in afgevallen ziek blad op de grond. In de zomer krijgen de struiken bruine tot purperen vlekken die zich van de onderste bladeren af naar boven verspreiden en daarna afvallen. Er is niets meer aan te doen. De hortensia's moeten eruit, de gaten moeten worden opgevuld en ik wil er geen hortensia's meer voor terug planten omdat de schimmel in de grond zit.  

De klimrozen achter de hortensia's zijn ook ziek: roest! Niet een klein beetje, maar flink. Dus die moeten er ook uit. Dat wordt een kale bedoening, straks...

In de achtertuin staan de kletsnatte krokusjes te verpieteren in het gras. Zij wachten op de zon. De tulpen in de border ernaast staan er goed bij. Hun blad is al weer zo'n 20 cm hoog, terwijl de sneeuwklokjes nog niet eens zijn uitgebloeid. 

Wat ook gedijt is het mos in het gazon. Oftewel: het gras legt het af tegen het mos. Je kunt het nu heel duidelijk zien; de wat donkerder groene vlekken zijn grassprietjes, het lichtere groen is het mos. Het is een verloren zaak, hier is geen kalk meer tegenop te strooien. Over mos gesproken: ook op het terras ziet het groen. Mosgroen.

In de voortuin moet de laurierheg (Prunus lauaroceracus) worden aangepakt. De heg is te hoog en te breed. We kunnen er niet meer bij. P. haalde vorig jaar halsbrekende toeren uit bovenop de ladder, die we tegen een deur voor de heg hadden gezet zodat de ladder er niet in wegzakte. De heg moet worden teruggezet. We zijn het echter nog niet eens over hoevéél. Ik wil er méér dan P. af en we hebben het er nog niet met de buren over gehad (de heg loopt dóór in hun voortuin; zij moeten ook akkoord gaan).

Het vroege voorjaar is ook de tijd dat de borders bemest moeten worden. De planten kunnen wel wat hulp gebruiken. Over de moestuin heb ik het maar even niet, voor het gemak. 

 

Er valt zoveel te doen! Hier in de buurt zag ik al weer mensen in hun tuin werken. Nou ja, ik zag hen niet, maar ik zag wel het resultaat: keurig nette tuinen, zonder onkruid, met een vers laagje bemeste tuinaarde of compost eroverheen. De vlinderstruiken en fruitbomen waren gesnoeid, de paden netjes aangeharkt, het gras oogde lekker groen (grasgroen). Je weet wel. Alles wat er zoal moet gebeuren in de tuin, vroeg in het jaar, was gedaan! Nu al, in februari.

Ik ben nog niet zover. Vanaf de bank - of achter mijn laptop -, met een heerlijke kop thee ernaast,  bedenk ik wat ik allemaal wel niet moet doen, straks. Helaas heb ik toch echt een lekker voorjaarszonnetje nodig om te beginnen. Dat is wat me elk jaar weer over de streep trekt. Uit de winterdip, de tuin in. Niet omdat het moet...maar omdat het zo heerlijk is om dan in de tuin bezig te zijn. 

 

(Bron: Hydrangea wiki Fandom)

Robertskruid tussen de hortensia's ^ 

 Het grasveld is verworden tot een mosveld ^

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload