Kruiwagentje mest

Ik blog al een jaar of vier. Houd het veel langer vol dan ik ooit verwacht had. Maar het is niet makkelijk om te blijven bloggen. Het wordt steeds moeilijker om met wat nieuws te komen. En dat niet alleen. Steeds vaker bekruipt me het gevoel dat ik niets zinnigs meer te zeggen heb. Zijn mijn stukjes nog wel interessant genoeg? Zoveel gebeurt er niet, in mijn tuin. Heb ik nog wel wat te bieden in de overvolle markt van spetterende tuinblogs en -vlogs?! Is de koek niet gewoon op? Ooit begon ik met bloggen omdat ik er zo blij van werd en dat gevoel wil ik terug. Op dit moment zit ik vol twijfels.

Het zit 'm niet alleen in 't bloggen. Februari is nou eenmaal niet mijn beste maand. Alles valt me nu zwaar en ik heb nergens zin in.

Genoeg gepiekerd en gesomberd. Het wordt tijd voor actie, besluit ik. Ik moet mezelf pushen. Kom op! Eruit! Naar buiten! Bewegen! Dan maar dingen tegen mijn zin in doen. Later komt de voldoening en de endorfinen en andere geluksstofjes vast ook.

Ik bel de overbuurman en vraag of ik mag langskomen om een kruiwagen konijnenmest te halen. Dat mag! Hij heeft genoeg. Ik mag nog wel twintig kruiwagens komen halen, zegt hij. We nemen zijn krui (die is groter en dieper) en die spit hij voor me vol. Wat een prachtige mest! Het stinkt niet eens. Zelf heeft hij zijn borders al onder handen genomen, alleen de moestuin moet nog bemest worden.

Met voldoening rijd ik de krui naar huis en begin meteen. Groei maar, plantjes! Ik knip gelijk wat verdorde stengels in de border en het vijvertje af. Dat ruimt lekker op.

P. staat in de kamer en kijkt naar mij. Volgens mij kan hij zijn ogen niet geloven. Ze is in de tuin aan 't werk. Ik grijns en steek mijn duim op. Ja! Het gaat weer. Ik ben lekker bezig. Wat een kruitje mest allemaal niet bewerkstelligt.

De kruiwagen konijnenmest van de overbuurman ^

Het begin is er! Morgen haal ik meer kruiwagens mest; er kan nog wel wat meer bij... ^