Elke dag de tuin in!

March 4, 2020

Ik probeer elke dag wat in de tuin te doen. Meteen al in de ochtend (en vogels voeren telt niet mee). Dat lukt niet altijd, maar daar maak ik me niet druk om. Het voornemen is er en tot nu toe gaat het heel aardig.  

Als de zon schijnt is het beslist geen straf om in de tuin bezig te zijn! Ik vulde inmiddels een aantal bloempotten en -bakken met winterviolen, snoeide de passiebloemen (Passiflora caerulea) en nam de niet wintergroene siergrassen onder handen. Kortwieken! Daar was ik eigenlijk al een beetje te laat mee; de jonge groene stengels waren al aan 't doorkomen. Ik moest hoog knippen. De pol lampen-poetsersgras (Pennisetum alopecuroides 'Hameln') in de pot op het terras heb ik na de knipbeurt  gesplitst en heb toen de helften uitgeplant naast de oprit, bij de andere siergrassen. Het doorspitten van de pol lukte niet helemaal. Taai spul, wortels van lampenpoetsersgras. Uiteindelijk heb ik het gras met de handen uit elkaar getrokken.

Vervolgens begon ik alsnog met het weghalen van het gras tussen de planten en de siergrassen. Een lastige klus, maar heel dankbaar om te doen omdat de plek zo in 't oog springt en de boel zienderogen opknapt. Stukje bij beetje begint het rommelige stukje grasveld met hier en daar 'n plant steeds meer op een border te lijken. Gras afplaggen gaat trouwens het beste met de spa en niet met het tuin-schepje.

P. bracht de volle tuintubs met de krui voor me weg naar de achtertuin. Daarna haalde hij de spreeuwennestkast van de muur. De afgelopen zomer, vlák voor de jonge spreeuwen uitvlogen, drupte er een smerig zwart goedje uit de kast. Dode spreeuw, vermoedden we. En inderdaad: onderin de nestkast lag, hoe macaber, een spreeuwenskeletje. Heel groot al en rechtop zittend in zijn doodskist (doodskast). Akelig. We hadden de nestkast natuurlijk al meteen na het uitvliegen van de spreeuwen-jongen moeten legen en goed schoonmaken. Echter, ik stelde de klus steeds maar uit omdat ik niet zat te wachten op een stinkend spreeuwenkadavertje. Gelukkig dat P. alsnog actie ondernam. Lof!

Inmiddels hangt de nestkast weer op zijn plek en het wachten is nu op de spreeuwen! Ze komen altijd in maart, 't was op de valreep.

De winterviooltjes brengen instant kleur in de tuin ^

Het rommelig stuk grasveld wordt een border. De stokjes met vlindertjes markeren de plekken waar ^ slangenkruid opkomt (Echium vulgare)

De spreeuwenkast is weer bewoonbaar ^

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload