Keep calm and garden on!

Coronacrisis, alom. Ik wou dat ik het hoofd koel kon houden en kon dóórgaan. Maar daar ben ik niet zo goed in, zo zit ik nou eenmaal in elkaar. En ik werk niet eens - laat staan in de zorg. Het zijn spannende tijden. Ik ben bang en word er af en toe erg verdrietig van. Soms zelfs opstandig.

Iedereen reageert weer anders in een crisis, in wat voor crisis dan ook. Lukt het de één om het hoofd koel te houden, de ander is als verlamd van angst of doet gekke dingen. Een mooi voorbeeld hiervan is de brand in mijn ouderlijk huis. Nu al weer 'eeuwen' geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was zomer en vrijdag de 13e (...). Ik was begin twintig en logeerde een paar dagen bij mijn ouders. Mijn vader en moeder hoorden 's nachts een vreemd geluid, een luid geraas. Ik werd wakker van mijn vader, die keihard 'Brand!' riep. Er was brand op zolder.

Mijn vader sprong uit bed, pakte de beker die op de wastafel stond (waar het gebit van mijn moeder in zat; hij gooide nog net haar gebit eruit), vulde het bekertje met water, trok het zolderluik open... en gooide het water omhoog in de richting van de vlammenzee. Natuurlijk hielp het niets. Ik was als verlamd van schrik, maar toen mijn vader mij 'Bel de brandweer!' toeschreeuwde deed ik dat. Bevend van angst liep ik de trap af, naar huiskamer, naar de telefoon. Het kostte me ontzaglijk veel moeite om het nummer te draaien (toen hadden telefoons nog een draaischijf). Mijn handen trilden enorm, maar uiteindelijk lukte het...

Mijn moeder hield het hoofd koel en had de tegenwoordigheid van geest om onmiddellijk naar buiten te rennen, de buitenkraan open te zetten - waar de tuinslang aan vast zat - en met tuinslang en al naar boven de lopen, waar ze de waterstraal op de vlammenzee richtte. Het hielp nauwelijks. Het rieten dak brandde. Schoorsteenbrand.

Positief blijven

Onze wereld staat behoorlijk op zijn kop. Je kunt maar beter niet teveel tv kijken, daar word je niet vrolijk van. Al dat verschrikkelijke coronanieuws. Om maar niet eens te spreken over de vluchtelingen, bijvoorbeeld op Lesbos, de daklozen in grote steden. Of de oorlog in Syrië, Yemen. President Bolsanaro in Brazilië...

Ieder heeft zo zijn of haar eigen manier om deze moeilijke tijden door te komen. Wat mij helpt is een goed gesprek met een vriendin of met een van mijn zoons. Dingen delen. Contact. Ook al zie je elkaar niet, een telefoontje, e-mail of whatsappje geeft weer wat moed. Positieve dingen op 't internet (muziek! kunst! ontroerend beestje! grappig filmpje, op z'n tijd! berenjacht!) zijn ook fijn. En natuurlijk skypen. Wij skypen elke week met P.'s kinderen en kleinkinderen in Engeland.

Daarnaast probeer ik dingen te doen waar ik blij van word - naast de dagelijkse beslommeringen. In mijn geval is dat 'de tuin in gaan' - zolang het tenminste niet keihard plenst of er een ijzige wind staat.

Als ik buiten ben en zie wat er allemaal leeft en groeit geeft dat een goed gevoel en kom ik weer een beetje tot mezelf. Uit kleine dingen die ik buiten zie put ik hoop. Kleine dingen zijn juist nu heel belangrijk. De eerste citroenvlinder, de ooievaar die overvliegt, het roodborstje, ontluikende tulpen, heldere vogelgeluiden, een dikke koninginnehommel. Allemaal mini-geluksmomentjes.

Ook m'n tuinstukjes zijn een welkome afleiding en bieden me structuur. Dat deden ze altijd al maar nu helemaal.

Ken je de tip van elke dag drie positieve dingen opnoemen? Dit de mijne van vandaag:

Maarts viooltje tussen de tegels van het pad. Het houdt wél haar hoofdje gebogen ^

Een doodgewaand lieveheerseestje leeft toch nog, ontdekt P! ^

Eén van de eerste citroenvlinders! Hij warmde zich minutenlang op in zon ^